Eternidade

Apacigua de novo a luz deste amencer.

Queima nos ollos do que chora,

Pica na gorxa do que berra,

Escoce nas vísceras o que está a nacer.

¡Cuspe nos meus beizos

e deixa de lamber o sangue!

Irrítanme as súas maneiras

moléstame o seu ollar.

¿Tes fame? ¿TES FAME?

Téñoa nos dentes,

agochada na lúgubre cova da miña boca

¡Non oses entrar!

Curiosa e desobediente, ,

Entrou , en busca de novos e exóticos lares

E atopou pegadas dunha historia:

bágoas que cicatrizaban as dores dunha vida eterna.

Dor, moita dor sentiu.

Na gorxa, baixo a mandíbula.

Un regueiro de sangue, dúas feridas.

A palidez e o frío dunha morta.

Pero non o estaba, estaba.

Morta en vida. Zombie, sedenta,

doíalle a luz, agardábaa a ETERNIDADE.

Afundiu o corazón no fondo da súa ialma.

Ela

Ela tiña un don,

unha condea.

Abrir os ollos e ve-lo mal.

A destrución que a rodea.

Unha tarde de Abril

na toalla allea

choraba tumbada

no seo da area.

- Abre os ollos

- Non podo

- Estás confundida

Ela tiña un don,

e unha condea.

E non sabía cal era cal.

O don era el, atopalo.

A condea non saber coidalo.

- Deixa de chorar

- Non podo, quéimame nos ollos

- Se chove!

- Non é o Sol, é o espello

- Pois mírate nos meus ollos

Pechou os ollos nun bico,

e aprendeu a non pensar.

Amor ó mar (Presentación e Parte I)

Teño que dicirvos, que esta historia escribina hai 5 anos atrás, en Outubro do 2004, cando ía en 2º da ESO, e aínda non sabía ven o que eran os rapaces, pero anhelaba o verán. Comecei a escribila porque me animara a miña profesora de galego, á que aínda lle teño moito apego aínda que non me dé clase , grazas a ela comecei a escribir. Pediume que escribira un conto para mandalo a un concurso da Xunta "Entre nós en galego" E eu escribino esquecéndome do fin, por puro placer. Xa daquela adoraba a praia de Lobadiz, e que lugar era mellor que aquel para escenificar o meu conto? Inventei e inventei todo, agás as sensacións que aquela praia me producía, e para entender o nome que levo agora no blogue, teredes que ler este conto, que irei tirando por partes, que é algo largo. Teño que dicirvos tamén que en Febreiro do 2005 máis ou menos, no recreo viume unha amiga gritando : Gañaches un portatil! . E eu flipando ¿Que carallo dis?, pois si, ía ser que si, a Xunta agasalloume cun portatil polo meu conto,non o podía crer, era imposible, aquel conto tan íntimo e tonto que eu cría que non lle ía gustar a ninguén! A ver se a vos gusta a vós!? Confesión: Para mín este conto era máis que un conto, e según chegou o portatil á casa, esta foi a foto que subín de fondo de pantalla:







Senlleira na area, sentada xunto á rocha onde tantas cousas foran, miraba o mar soñando con ser serea, peixe ou mesmo medusiña. Alí recollía peixes cativos co meu truel e botábaos no cubiño da asa rota e antes de que a marea tapase a rocha vella, liscaba ata o outro lado para botalos nunha charca por mor de que morresen afogados. Ai! Canto tempo pasou dende entón! Pero eu sigo sendo a mesma pequena que toliña recollía pedras pola beira do mar buscándolles formas e logo gardábaas no biquini para que non se decatasen de que as levaba para a casa. Ás veces subíame ao pipirico máis alto de todo o cantil para agochar "tesouros" atopados mentres buceaba temendo que a escuridade de entre as algas me papase ; logo inventaba historias para cada un deles, os cristais puídos eran xoias de antigas raíñas roubadas por piratas, as boias viñeran dende moi lonxe e tiñan centos de anos. Eu vía as illas Gabeiras alí ao lonxe e non podía crer que alí non houbese ninguén, de seguro que estaba Neptuno vixiándome de que non asubiase moito que logo quedaba el sen barbadas, e claro, eu inocente de mín volvía a botalas ao mar coa ferida mortal do anzol esperando a que volvesen a nadar ceibes.

Agora, despois de catorce anos, prefiro seguir vendo as cousas como as vía de cativiña.

Erguinme e collín unha manchea da grosa area, intentei que non me caese ningunha e lanceina con forza á auga. Sentinme forte, e sen limpar a man collín outra manchea, pero esta vez arrisqueime máis e collina moi cerca da auga, da máis mollada que había na praia e volvín lanzala sen saber por que... ou si... tiña envexa da area, ela todo o día acariñada polo mar, e eu? Eu papando frío lonxe del, do meu amor,do mar.


De socato oín unhas pisadas enriba de mín, agocheime tras dunha rocha e vin a Marcos ao lonxe. Por un momento crín que ía acompáñado, só faltaría que fose con Patri, a súa noxenta moza.. Puf! Vaia vida esta, xa ía subir eu en soños e botarlles area na cara, como se fixesen algo contra mín, para demostrarlles a miña forza e darlles ben na cabeza aos dous, o mesmiño que cando lanzo area ao mar, non fai falla que o explique... Ui! Xa me estou indo! Pero non, viña só. Só de todo non, porque Rufo, o canda aldea que anda sempre a vagar pola insua, viña tras del, pero pronto deu media volta e púxose correr tras dun gatiño branco e pequeno. Preocupada polo gatiño perdín de vista a Marcos, e non sei como fixo pero apareceu na praia. Eu seguía agochada, non se decatou da miña presenza, as miñas pisadas polo praia non se vían porque as da area seca non se notan e as da mollada xa as borrara o mar dandólle agarimo á area mentres eu estivera alí. E cando me agochei , fun con coidado de ir saltando de rocha en rocha. El achegouse e sentouse un pouco máis arriba de donde eu estivera sentadiña antes, meteu a cabeza entre os xeonllos e coas mans na cabeza botouse a chorar. Pobriño! Non soportaba velo así! pero permanecín agochada. Despois duns minutos secou as bágoas, ergueuse e comezou a coller pedras, decateime de que só as collía planiñas e fixo con elas xustamente o que eu supoñía, lanzounas unha por unha á auga. Unha delas chegou moi lonxe, deu sete botes, conteinos, pero as demáis, agás unha que deu catro, a meirande parte delas afundían aos dous botes. Algo é algo! Eu xa desistín de xogar a iso, sempre fallo, nunca me dan máis de dous botes... Non me aburría de estar alí, Lobadiz era o meu lugar favorito, e tendo alí a presenza de Marcos... moito mellor, dábanme ganas de quedar alí toda a vida, mirando para el sen dicir nada.


Pasou outro anaco ata que se aseonllou na area e quedou así un bo cacho mirando para o mar. Despois volveuse a erguer e achegouse a onde eu estaba.




[...]

As casiñas das fadas

Cando as vin no terreo denriba da casa do meu irmán, souben que algo agochaban.
Coma sempre que vou, subo monte arriba, e cánsanme as pernas, pero non a intriga,
e perdo o tempo mirando o que hai entre as herbas e baixo os dous piñeiros que plantou meu pai.


Ás veces dame por pensar que hai máis do que eu vexo, e agora , seino. Cando as vin dixéronme algo: Aquí estamos! Míranos!


E mireinas, mireinas moito tempo, e non podía deixar de miralas, nunca sentira tal cousa.


Ata que comezou a chover máis e máis e sentín que era un aviso.


Molláronseme os pés e sentinme máis viva ca nunca, e daquela decidín arrisacarme e quedarme un pouqui´chiño máis, pero as fadas non voltaron refuxiarse, agardaron a que eu marchara.


A medida que medro confían menos en mín. Disque elas son capaces de medi-la alma, seica a miña ten algo malo?


Non ten nada, se cadra é que cada día son un pouco máis grande e estou un pouquiño máis desenganada da vida, polo que a fantasía pérdese baixo os felgos mentres os meus ollos acostúmanse á realidade...


Quen puidera volver a ser nena!

Os dentes da nena

Un ollo de vidro

o outro baleiro

corazón de notas

teclas de pandeiro.

Cantaba na noite

Na noite cantaba

doces melodías

na noite choraba

Rañaba nos dentes

asonancias tontas

nos dentes roía

harmonías xordas.

Os dentes caeron

a nena calou

mentres ti lamentas

ela non chorou

Ninguén entendeu

Por qué ela calaba

todos esqueceron

a boca pechada.

Silencio no ar

música a escampar

os dentes da nena

non volven tocar.

***

Pasarán os anos

¿volverán tocar?

Aquela boquiña

Volverá a rañar

Para a miña profesora e compañeira Montse, que sei que a teño completamente abandoada, quero esquecerme do piano que me fai sufrir ás veces, que me carga moito peso enriba. Pero no fondo gústame! Unha parte de mín está aí, e seino, pero aínda así afogo...

Mariola Setembro 2008

Xa pasou miña nena

E ti alá e eu aquí... escribindo sobre unha partitura por encontrar o papel demasiado frío... liñas negras baleiras que piden notas e silencios... pero non os hai... o silencio é o branco do papel e o negro a cor do meu corazón.
Estou soa tirada na cama, procurando non pensar en nada, e menos en ti. Non hai bágoas que emborronen a tinta no papel, nin sorrisos que iluminen as palabras... só o tempo que avanza lento, e eu que non sei ser allea a el, agardando a que volvas e contando cada segundo que falta... e cada segundo que paso sen facer nada.


A música entra por un oído e sae polo outro pasaxeira , deixando un rastro lixeiro que altera o sentimento...


Cando te teño non te aprecio... e cando me faltas.... desespero e morro por un bico, é entón, cando non estás, cando máis te quero, cando máis te amo, e non te teño pra dicircho... e non te teño pra bicarte...


Porque se non estás, o aire non ule a nada e o frío nos pés descalzos non se sinte, se ignora. As caricias non existen, se esvaecen pra deixar paso á túa ausencia que ao oído me susurra o teu nome pra que teña conta dela... Sen forzas para berrar, sen ánimo de comezar nada, fago un esforzo e sento na butaca do piano. Indecisas as miñas mans deixan soar un acorde de entre as teclas... Do menor... con ese mi bemol, marcando a tristeza da tecla negra... acompasada comigo. Porque cando non estamos xuntos, son eu a que estou soa...


Non quero fotos que me leven ao pasado e me fodan o presente, non quero chamarte pra saber que estamos separados, non quero saír a rúa e ver como camiño en sentido contrario aos demáis... non quero nin piedo nada máis que adiantar o tempo ou teletransportarme para sentir o teu arrecendo preto de mín, e que as inquedanzas me leven a seguir o rastro... buscándoME.


Pecho os ollos. Un cadáver. Me asusto. Non me atrevo a tocalo e fuxo correndo, pero só hai árbores que non me levan a ningures. Corro en círculos e volvo aparecer xunto ao cadáver. Onde estou? Agáchome , non ule a nada, non ule a monte nin tampouco a vida, non hai sangue pero tampouco movemento.


Pechando os ollos doulle a volta có pé pra verlle a cara e cae de volta como un saco de patacas... e nel vexo a túa cara, non sei quen estaba máis pálido se ti sen fluir do sangue ou eu ao verte. Acaricio o teu rostro frío para limparte da terra que te emporcaba a cariña... os ollos pechados fante inofensivo, e inerte como unha pedra... pecho os ollos eu tamén, e achego os meus beizos aos teus, a miña cabeza á túa... ata que se xuntan. Bicámonos . Bícote, porque ti non te moves. Quédame un sabor amargo e frío, e desexo a morte contigo . Non podo soportar vivir sen ti.


Collo a túa man e túmbome ao teu lado, xiro a túa cabeza mirando pra mín e a miña mirando pra ti ... Pecho outra vez os ollos e déixome morrer...

Na choiva de Outono

E Chegou don Vento e miroume aos ollos. Con asubíos quixo preguntarme quen era eu, pero non o escoitei e limiteime a subir os ombros polo frío. El pensou que eu non sabóa o meu nome e decidiu chamarme Así.


El asubiaba e asubiaba susurros que eu non entendía.


Eu temblaba, estremecía polo frío e polo medo, máis el non se decataba.


Quén hai aí? Preguntei. El non respondeu, calou, ou fíxose o calado e eu quedei alí... mirando ao sol. E mirando como o sol tamén fuxía de mín dando paso á noite, á escuridade, ás estrelas... E as estrelas faláronme baixiño coa súa voz aguda de cristal. E dixéronme que estaban xordas, que un día deus decidiu roubarlles os oidos para que non puideran namorarse do Vento. E que estaban tan lonxe para que non puideran fuxir con él.


E dende entón, o Vento fica só e abandonado e as estrelas non oen, nin tampouco ven, daquela limítanse a sentilo, como o fago eu... Así.